Kalle Kniivilä

Journalist och författare

La strato de Tanja

Svenska Suomeksi

La strato de Tanja en Vasilij-insulo en Sankt-Peterburgo longas apenaŭ unu kaj duonan kilometrojn, sed ĉi tie oni povas trovi la tutan historion de Sovetio kaj la postsovetia Rusio. Tuta jarcento da ordinaraj homoj kun nekutimaj sortoj.

Korina Klodt loĝis ĉi tie en la printempo 1938, kiam ŝi estis trijara. Meze de la nokto ŝi vekiĝis, kiam nekonataj viroj en malhelaj vestoj forportis ŝiajn gepatrojn. Ilin ŝi neniam plu vidis, kaj ŝi mem kreskis en la sovetia Fora Oriento.

Natalja Soboleva estis dekunujara kiam la sieĝo de Leningrado dum la dua mondmilito komenciĝis. Ŝia patro malsatmortis. Ŝia patrino preskaŭ blindiĝis pro la manko de nutraĵoj, kaj ŝi mem vidis homojn kolapsi surstrate kaj neniam plu leviĝi. Sed ŝi pretervivis kaj post la milito partoprenis la konstruadon de la metroo en Leningrado.

Tanja Saviĉeva ne pretervivis. Ŝi estis najbaro kaj klaskamarado de Natalja, kaj notis en kajereto kiam ĉiuj ŝiaj familianoj pereis, unu post la alia. Nun troviĝas memortabulo ŝur la domo kie ŝi loĝis – la sama domo, kie ŝiaj gepatroj antaŭ la revolucio havis malgrandan bakejon.

En la apartamento de Tanja nun loĝas Aleksandr Uralov. Li kreskis ĉi tie kaj memoras, kiel homoj dum la milito en Koreio interpuŝiĝis ĉirkaŭ la grandaj tabuloj, sur kiuj la ĵurnaloj de la tago estis gluitaj. Tiam li estis proksimume dekjara. Poste li estis inter la unuaj en la strato de Tanja, kiuj sukcesis aĉeti ekserlandan aŭton.

Lusine Arutjunova ĵus estis lernanto en la iama lernejo de Tanja – nun ŝi estas instruisto ĉi tie. Por ŝi la sovetia epoko estas nur kelkaj infanaĝaj memoroj. Sed ankaŭ post la falo de Sovetio ŝia familio longe loĝis en la tute tro malgranda komuna apartamento kun du aliaj familioj, tuj apud la lernejo.

Tiuj estas kelkaj el la personoj renkontataj en la rakonto, kiu etendiĝas ekde la mondmilito de 1917 kaj du revolucioj ĝis la unua de majo 2017. Vera historio pri la strato de Tanja.


La strato de Tanja estas mia kvara libro, post Homoj de Putin (2014, premio Kanava – plej bona faklibro de la jaro en Finnlando), Krimeo estas nia (2015) kaj Idoj de la imperio (2016, nomumita al la Granda Ĵurnalista Premio en Finnlando).

La libro jam aperis en la finna kaj en la sveda. Ĉi-sube estas fotoj de kelkaj el la ĉefpersonoj kaj mallongaj sonregistraĵoj kun ili.


Galina Barĥudarova:  – En Jakutio mi laboris duonjaron kaj esploris diamantajn deponaĵojn. Ni estis transportitaj al la tajgo per helikoptero. Tie, meze de nenio, oni ellasis nin, kaj ni devis fari nian studon. Certan tagon la helikoptero devis reveni por porti nin reen. Se ĝi venis laŭ la interkonsento, ĉio estis bona. Sed okazis ke la helikoptero ne aperis. Eble la veteraj kondiĉoj ne estis bonaj, aŭ eble la helikoptero estis bezonata por iu savtasko. Jen ni sidis, la provizoj estis formanĝitaj, ni jam kolektis niajn aĵojn, sed la helikoptero ne venas. Unu fojon ni devis sidi kaj atendi helikopteron du semajnojn, sen manĝaĵo, ĉar ni estis meze de la tajgo kaj estis septembro – estis nenio por manĝi tie.


Avtandil Mikava: – Mi ja eĉ ne sciis, ke ekzistas tia malsanulejo, do mi tre seniluziiĝis, kiam mi eksciis, ke mi devos iri tien kaj ne al nia propra malsanulejo ĉe la medicina instituto. Mi apenaŭ sciis, kio estas Vasilij-insulo, la sola afero kiun mi konis ĉi tie estis la situo de tiu vendejo Albatross. Sed kiam mi elvenis el la metroo kaj komencis demandi pri la malsanulejo mi eksciis, ke mi devas iri ĝuste en tiu direkto: ”Ĉu vi scias, kie situas la vendejo Albatross? Tiu, kie oni vendas eksterlandajn aĵojn kontraŭ ĉekoj?” Jes ja, kiu ne scius? Tiun butikon konis ĉiuj trompuloj kaj ĉiuj junuloj. Kaj mi estis deknaŭjara. Do mi demandis iom pli survoje, kaj trovis la malsanulejon. Flegistino ĵetis al mi la ĉifonon kaj diris: ”Jen ĉifono, eklavu!” Alia, kiu staris apude kun cigaredo en la buŝangulo, diris: ”Kaj lavu bone, alikaze ne estos salajro!”


Korina Klodt: – Mi memoras kiel oni forportis ilin. Estis meze de la nokto, ĉiuj ja estis arestataj nokte. La ĉambro, kie mi loĝis kun miaj gepatroj, havis fenestron al Dua linio. Avo havis ĉambron kun fenestro al la korto. Kaj estis tria ĉambro, kie liaj fratinoj loĝis. Mi kredas, ke li kudris en sia ĉambro. Mia lito ne estis precize ĉe la pordo, sed oblikve kontraŭ ĝi. Supozeble aŭdiĝis iu bruo, kiu vekis min. Mi estis trijara, kaj mi vekiĝis, ĉar la lumo estis ŝaltita meze de la nokto. Mi verŝajne komencis plori, ĉar mi vidis fremdajn, nigre vestitajn virojn. Miaj gepatroj jam estis vestitaj, ili eble forirus silente se mi ne vekiĝus. Panjo diris: ”Korinjo, faru kiel avo diras, ni revenos baldaŭ.” Tio estas ĉio, kion mi memoras.


Lusine Arutiunova: – Nun poste oni komprenas, ke estis ankaŭ pozitivaj flankoj, sed ni ja vivis en sufiĉe malfacilaj cirkonstancoj. En nia familio estis kvar personoj, en ĉambro kun dek kvar kvadrataj metroj, kaj ĉiu ja bezonas sian propran anguleton. Krome ne estis multe da sonizolo inter la ĉambroj, tiel ke se la najbaro ternis, oni povis diri ”je via sano”. Sed ni estis bonaj najbaroj, kaj grandajn festojn ni solenis kune. Onjo Sveta havis la plej grandan ĉambron, do la festan tablon ni aranĝis tie. Ni kolektiĝis ĉe ŝi ĉiun novjaron. Sed kompreneble estis ankaŭ konfliktoj – tri kuiristoj en unu kuirejo ja estas iom multe. Tamen estis bone en sia maniero, por la gepatroj estis pli trankvile tiel. Ili sciis, ke iu estos hejme, kiam la infanoj venos tien – se ne onjo Sveta, do almenaŭ ŝiaj infanoj estos hejme.


Natalja Soboleva: – Pro iu kialo la kadavroj rapide nigriĝis en la frosto. Kaj okazis, ke certaj partoj de la korpoj estis fortranĉitaj. Mi mem vidis tion, kvankam panjo tiris min kaj diris ke mi ne rigardu. Unu fojon, kiam panjo jam estis tiel malforta, ke ŝi nur kuŝis en la lito, mi devis iri aĉeti manĝaĵojn kontraŭ niaj porciumkartoj. Tiam mi vidis unu aferon en la bazaro. Iu montris ĝin al mi. ”Vidu tie, li vendas galantinon el homa karno. Ĉu vi vidas la ungojn tie? Estas homaj ungoj.” Pri tio oni ne multe parolis poste, sed ankaŭ tiaj aferoj okazis.


Aleksandr Uralov: – Ĉiuj havis malmulte da loko. Ni havis propran apartamenton, krom ni tion havis nur tri aliaj familioj. La ceteraj apartamentoj en ĉi tiu ŝtuparejo estis komunalkoj, komunaj apartamentoj en kiuj loĝis pluraj familioj. Ni iris al la familio Kuznecov en la tria etaĝo por spekti televidon. Oni kunportis proprajn taburetojn aŭ seĝojn. Ni longe ne havis sufiĉe da mono por propra televidilo, kvankam patro estis oficiro.

En ĉi tiu domo Tanja Saviĉeva verkis sian sieĝan taglibron. ”Nur Tanja restas”.

Ĉu vi volas vidi pli da fotoj de la strato de Tanja? Rigardu jen.

Ĉu vi volas legi pli? Aĉetu la libron ĉe Mondial, kiam ĝi aperos en oktobro 2017

Tanjan katu

Svenska Esperanto

Tanjan katu Pietarin Vasilinsaarella on vajaat puolitoista kilometriä pitkä, mutta tänne sopii koko Neuvostoliiton ja uuden Venäjän historia. Sata vuotta tavallisten ihmisten epätavallisia kohtaloita.

Korina Klodt asui täällä keväällä 1938. Hän oli kolmivuotias, kun mustiin pukeutuneet tuntemattomat miehet keskellä yötä veivät hänen vanhempansa. Hän kasvoi lastenkodissa Neuvostoliiton Kaukoidässä, eikä nähnyt vanhempiaan enää koskaan.

Natalja Soboleva oli yhdentoista, kun Leningradin piiritys alkoi. Hänen isänsä kuoli nälkään. Äiti tuli nälästä lähes sokeaksi, ja Natalja itse näki, miten nääntyneet ihmiset lyyhistyivät kadulle eivätkä enää nousseet. Mutta Natalja selvisi hengissä ja oli sodan jälkeen rakentamassa Leningradin metroa.

Tanja Savitševa ei selvinnyt. Hän oli Nataljan naapuri ja luokkatoveri, joka päivästä toiseen kirjasi pieneen vihkoon jokaisen perheenjäsenensä kuolinpäivän. Nyt hänen entisen asuintalonsa seinässä on muistolaatta. Samassa talossa hänen vanhemmillaan oli ennen vallankumousta pieni leipomo.

Tanjan asunnossa asuu nyt Aleksandr Uralov. Se on hänen lapsuudenkotinsa. Hän muistaa yhä, miten väki Korean sodan aikana tungeksi lukemassa lehtiä, jotka oli liimattu kadun varrella oleviin suuriin ilmoitustauluihin. Silloin hän oli kymmenen vanha. Aikuisena Uralov osti Tanjan kadun ensimmäisen ulkomaalaisen auton.

Lusine Arutjunova oli vielä äsken oppilas Tanjan entisessä koulussa, nyt hän opettaa siellä. Hänellä on neuvostoajasta vain muutama hajamuisto. Mutta vielä pitkään Neuvostoliiton hajottuakin hänen perheensä asui kahden muun perheen kanssa koulun viereisessä yhteisasunnossa.

Kaikki nämä ihmiset tapaamme kertomuksessa, joka alkaa vuoden 1917 vallankumouksista ja päättyy vapunviettoon vuonna 2017. Tämä kertomus on tositarina Tanjan kadusta.


Tanjan katu on neljäs kirjani. Sitä ennen ovat ilmestyneet Putinin väkeä (Kanava-palkinto vuoden 2014 parhaasta tietokirjasta), Krim on meidän sekä Neuvostomaan lapset (ehdolla Suuren journalistipalkinnon saajaksi 2016). Tanjan kadun julkaisee kustantamo Into syksyllä 2017. Kirja ilmestyy myös ruotsiksi ja esperantoksi. Tässä alla on valokuvia muutamista kirjan henkilöistä ja pieniä ääninäytteitä haastatteluista.


Galina Barhudarova:  – Jakutiassa olin puoli vuotta tutkimassa timanttiesiintymiä. Meidät vietiin taigalle helikopterilla. Sinne erämaan keskelle meidät jätettiin, siellä tehtiin tutkimukset, ja sovittuna päivänä helikopterin oli määrä tulla takaisin. Kaikki oli hyvin, jos se tosiaan tuli. Mutta saattoi käydä niinkin, ettei helikopteria kuulunut. Ehkä sääolot olivat huonot, tai helikopteria tarvittiin johonkin pelastustehtävään. Siellä me sitten kökötimme, ruoka oli syöty loppuun ja kaikki oli pakattu kokoon, mutta helikopteria ei vain tullut. Kerran saimme odottaa helikopteria kaksi viikkoa. Oltiin ilman ruokaa syyskuussa keskellä taigaa, eihän siellä mitään syötävää ollut.


Avtandil Mikava: – Eihän minulla ollut aavistustakaan, missä tämä sairaala oli. Vasilinsaarestakaan en tiennyt mitään, paitsi sen, missä Albatross-kauppa oli. Mutta kun tulin metrosta ja aloin kysellä sairaalaa, sain kuulla, että juuri sinnepäin minun pitikin mennä. ”Tiedättekö, missä Albatross-kauppa on? Se, jossa myydään ulkomaalaisia tavaroita valuttasekkejä vastaan?” Kukapa nyt sitä ei olisi tiennyt, sen kaupan tunsivat kaikki, ainakin nuoriso. Ja minä olin silloin yhdeksäntoista. Sitten kyselin vähän lisää ja löysin sairaalan. Sairaanhoitaja heitti minulle rätin ja sanoi: ”Sen kun alat kuurata!” Vieressä seisoi toinen, jolla oli savuke suupielessään. Hän sanoi: ”Ja kuuraakin kunnolla, muuten ei palkkaa tipu.


Korina Klodt: – Muistan kun heidät vietiin. Se tapahtui keskellä yötä, kaikkihan vietiin yöllä. Huoneessa, jossa minä asuin vanhempieni kanssa, oli ikkuna Toiselle linjalle päin. Ukin huoneen ikkuna oli sisäpihan puolella. Ja kolmannessa huoneessa asuivat ukin siskot. Ukki ompeli varmaan omassa huoneessaan. Minun vuoteeni ei ollut aivan oven vieressä, vaan vinosti vastapäätä, mutta viereisestä huoneesta kuului kai jotain ääniä joihin minä heräsin. Olin kolmivuotias ja heräsin siihen, että valot olivat päällä keskellä yötä. Aloin varmaan itkeä, kun näin vieraita miehiä mustissa vaatteissa. Vanhemmat olivat jo pukeutuneet, he olisivat varmaan lähteneet kaikessa hiljaisuudessa, jos en olisi herännyt. Äiti sanoi: ”Korina kulta, tee niin kuin ukki sanoo, me tulemme pian.” Enempää en siitä muista.


Lusine Arutjunova: – Nyt jälkikäteen sitä ymmärtää, että siinä oli hyviäkin puolia. Mutta kyllä me asuimme aika ahtaasti. Meitä oli perheessä neljä henkeä, ja huone oli neljäntoista neliön. Eikä huoneiden välillä juuri ollut äänieristystä. Jos naapuri aivasti saattoi sanoa ”terveydeksi”. Me olimme hyviä naapureita ja suuria juhlapyhiä vietettiin yhdessä. Sveta-tädillä oli suurin huone, joten juhlapöytä katettiin sinne. Siellä me aina juhlimme uuttavuotta. Toki riitaakin joskus tuli, kolme kokkia yhdessä keittiössä on aika paljon. Silti siellä oli tavallaan hyvä asua, vanhemmillakin oli rauhallisempi olo kun tiesi, että joku on aina paikalla, kun lapset tulevat kotiin. Jos Sveta-täti ei ollut siellä, niin ainakin hänen lapsensa olivat.


Natalja Soboleva: – Jostain syystä ruumiit tummuivat nopeasti pakkasessa. Ja joskus joitakin ruumiinosia oli leikattu pois. Näin sellaista itsekin, vaikka äiti veti minut pois ja sanoi, ettei saa katsoa. Kerran, kun äiti jo oli niin heikkona, että hän vain makasi sängyssä, minun piti mennä ostamaan ruokaa meidän korttejamme vastaan. Silloin näin jotain torilla. Joku aikuinen näytti minulle: ”Katso tuonne, tuo mies myy ihmislihasta tehtyä sylttyä. Näetkö tuossa? Sinä on ihmisen kynsiä.” Sellaisesta ei jälkikäteen puhuttu, mutta kyllä sellaistakin oli.


Aleksandr Uralov: – Kaikki asuivat silloin hirveän ahtaissa oloissa. Meillä oli oma asunto, mutta meidän lisäksemme tässä porraskäytävässä oli vain kolme muuta perhettä, jotka asuivat niin. Porraskäytävän kolme muuta asuntoa olivat kommunalkoja, niissä asui useita perheitä. Me kävimme joskus kolmannessa kerroksessa Kuznetsovien luona katsomassa televisiota. Silloin otettiin mukaan omat tuolit tai jakkarat. Omaan televisioon meillä ei vielä ollut varaa, vaikka isä oli eversti.

Tässä talossa Tanja Savitševa kirjoitti piirityspäiväkirjansa. ”Vain Tanja on jäljellä.”

Haluatko nähdä lisää kuvia Tanjan kadulta? Niitä on täällä.

Haluatko lukea lisää? Tilaa kirja!

Tanjas gata

Suomeksi Esperanto

Tanjas gata på Vasilijön i Sankt Petersburg är knappt en och en halv kilometer lång, men här ryms hela Sovjetunionens och det postsovjetiska Rysslands historia. Ett helt århundrade av vanliga människors ovanliga öden.

Korina Klodt bodde här våren 1938, när hon var tre år gammal. Mitt i natten vaknade hon av att okända män i mörka kläder förde bort hennes föräldrar. Hon såg dem aldrig mer, och själv växte hon upp på ett barnhem i sovjetiska Fjärran östern.

Natalja Soboleva var elva år gammal när belägringen av Leningrad under andra världskriget inleddes. Hennes pappa svalt ihjäl. Hennes mamma blev nästan blind av näringsbrist och själv såg hon människor stupa på gatan och aldrig mer resa sig. Men hon klarade sig och deltog i byggandet av Leningrads tunnelbana efter kriget.

Tanja Savitjeva klarade sig inte. Hon var granne och klasskamrat med Natalja, och antecknade i ett litet häfte när alla hennes familjemedlemmar dog, en efter en. Nu finns det en minnestavla på huset där hon bodde, samma hus där hennes föräldrar före revolutionen hade ett litet bageri.

I Tanjas lägenhet bor nu Aleksandr Uralov. Han är uppvuxen här och minns hur folk under Koreakriget trängdes kring de stora tavlorna där dagens tidningar sattes upp. Då var han i tioårsåldern. Senare blev han en av de första på Tanjas gata som lyckades köpa en utländsk bil.

Lusine Arutiunova var nyss elev på Tanjas gamla skola, nu är hon lärare här. För henne är sovjettiden bara några barndomsminnen. Men även efter Sovjets sönderfall bodde hennes familj länge kvar i den trånga kollektivlägenheten med två andra familjer, alldeles intill skolan.

De är några av människorna vi möter i berättelsen som sträcker sig från 1917 års världskrig och två revolutioner till förstamajfirandet 2017. En sann berättelse om Tanjas gata.


Tanjas gata är min fjärde bok, efter Putins folk (som fick Kanava-priset som årets bästa fackbok i Finland 2014), Krim tillhör oss samt Sovjets barnbarn (nominerad till Stora journalistpriset i Finland 2016). Tanjas gata kommer ut på Atlas förlag i september. Under oktober kommer boken ut även på finska och på esperanto. Här under är foto och korta ljudklipp med några av huvudpersonerna i boken.

Uppdatering den 14 september 2017: Nu kan man beställa boken hos Bokus.


Galina Barchudarova:  – I Jakutien arbetade jag ett halvår åt gången och undersökte diamantfyndigheter. Vi transporterades ut på tajgan med helikopter. Där, mitt i ingenstans, släppte man oss, och så skulle vi göra vår undersökning. En viss dag skulle helikoptern hämta oss tillbaka. Om den kom som överenskommet var allt bra. Men det kunde också hända att helikoptern inte dök upp. Då satt vi där, maten var uppäten och vi hade samlat ihop allting, men helikoptern kom inte. En gång fick vi sitta och vänta på helikoptern i två veckor, utan mat, för vi var mitt i tajgan och det var september – där fanns inget att äta.


Avtandil Mikava: – Jag visste ju inte ens att det här sjukhuset fanns, så jag blev väldigt besviken när jag skulle hit och inte till vårt eget sjukhus vid medicinska institutionen. Jag visste knappt vad Vasilijön var, det enda jag kände till var att det var här Albatrossbutiken fanns. Men när jag kom ut ur tunnelbanan och började fråga var sjukhuset var fick jag höra att det var ditåt jag skulle: ”Vet ni var Albatrossbutiken är? Där man säljer utländska grejer mot valutacheckar?” Ja, vem visste väl inte det, den butiken kände varenda kotte till, i alla fall alla ungdomar. Och jag var nitton år då. Så frågade jag runt lite till, och hittade sjukhuset. En sköterska kastade trasan till mig och sade: ”Här har du trasan, det är bara att skura!” En annan som stod intill med en cigarrett i mungipan sade: ”Skura ordentligt, annars blir det ingen lön!”


Korina Klodt: – Jag minns hur de fördes bort. Det var mitt i natten, alla greps ju mitt i natten. Rummet som jag bodde i med mina föräldrar hade fönster mot Andra linjen. Morfar hade ett rum med fönster mot gården. Och så fanns det ett tredje rum där morfars systrar bodde, morfar sydde nog i sitt rum. Min säng stod inte precis vid dörren, men snett emot, och det var väl något oljud som jag vaknade av. Jag var tre år gammal, jag vaknade och såg att det lyste mitt i natten. Jag kanske började gråta, för jag såg främmande män som var klädda i svart. Mina föräldrar hade redan klätt på sig, de hade nog gått i all tysthet om inte jag hade vaknat till. Mamma sade: ”Korina lilla, gör som morfar säger, vi kommer snart.” Det är vad jag minns.


Lusine Arutiunova: – Nu i efterhand ser man ju att det där sättet att bo också hade goda sidor. Vi var fyra personer i vår familj, i ett rum på fjorton kvadratmeter. Egentligen var det rätt svåra förhållanden. Alla behöver ju en egen hörna. Och det var inte mycket till ljudisolering mellan rummen, vi var tre familjer i lägenheten och om grannen nös så kunde man säga prosit. Men vi var goda grannar, och stora helger firade barnen tillsammans. Tant Sveta hade det största rummet, så det var där vi dukade till fest. Varje nyår samlades vi där. Det är klart att det blev bråk ibland också, tre kockar i ett kök är ändå lite mycket. Ändå var det bra på sätt och vis, det var lugnare för föräldrarna. De visste att någon var där när barnen kom hem, om inte tant Sveta var där så var i alla fall hennes barn hemma.


Natalja Soboleva: – Av någon anledning blev kropparna snabbt svarta i kölden. Och det hände att vissa delar av kropparna blev bortskurna. Jag såg det själv, fast mamma drog i mig och sade att jag inte skulle titta. En gång när mamma redan var så svag att hon bara låg till sängs fick jag gå och handla mat mot våra ransoneringskuponger. Då såg jag en sak på torget. Det var någon som pekade ut det för mig: ”Titta där, han där säljer aladåb som är gjord av människokött. Ser du naglarna där? Det är människonaglar.”


Aleksandr Uralov: – Alla bodde väldigt trångt. Vi hade egen lägenhet, det hade bara vi och tre familjer till. De tre andra lägenheterna i den här trappuppgången var kommunalkor där det bodde flera familjer. Vi gick till Kuznetsovs på tredje våningen för att titta på tv. Man tog med sina egna stolar och pallar. En tv-apparat hade vi länge inte råd med, trots att pappa var överste.

I detta hus skrev Tanja Savitjeva sin belägringsdagbok. ”Bara Tanja är kvar”

Vill du se fler bilder från Tanjas gata? Titta här.

Vill du läsa mer? Beställ boken!

Idoj de la imperio

idojpretakovriloKien sopiras la ruslingvanoj de Baltio, kiam ili sopiras hejmen?

En Estonio, Latvio kaj Litovio loĝas miliono da ruslingvanoj – unu el la plej grandaj minoritatoj de Eŭropa Unio. Kiam la landoj de Baltio sendependiĝis, multaj el la rusoj restis sen civitaneco en ajna lando. Ili ne malofte estas traktataj kiel fremduloj en la lando kie ili naskiĝis aŭ vivis la plej grandan parton de sia vivo.

Sed ĉu vere la ruslingvanoj estas la kvina kolono de Putin, ĉu ili pretas perfidi siajn samlandanojn se Rusio vokos?

En sia tria libro Kalle Kniivilä veturis tra Baltio kaj parolis kun ruslingvanoj kiuj memoras la duan mondmiliton kaj kun aliaj kiuj naskiĝis post la falo de Sovetio. Li renkontis rus­ling­van barposedanton, kies kelneroj ne rajtas paroli ruse – kaj esperantistajn muzikistojn, kiuj ludis al banditoj en la sovaĝaj 1990-aj jaroj.

La presita libro jam haveblas ĉe Amazon kaj Bücher.de (baldaŭ en aliaj retaj vendejoj), la bitlibro jam haveblas ĉe Smashwords kaj Google Play.

La libro aperis ankaŭ en la sveda kaj en la finna.

Children of the Empire

sovjetsbarnbarnChildren of the Empire – Russian life in the Baltics

Russian speakers in the Baltic countries are one of the largest minority groups in the European Union. They appear in the news whenever Russia invades a neighboring country and analysts suddenly discover that there are a million ethnic Russians living in Estonia, Latvia, and Lithuania. Might they be a security risk? Are they Putin’s fifth column? And when the crisis is over, we forget all about them.

In his new book Sovjets barnbarn (literally ”Great-children of the Soviet Union”, 2016) the Swedish-Finnish journalist Kalle Kniivilä lets the Russian speakers in the Baltic countries tell their own story.

During his travels through the three countries he meets 84-year-old Maria, who reminisces about the beautiful evening in early May, just a few weeks after Josef Stalin’s death, when she met her future husband at a dance in the Estonian mining community of Kohtla-Järve. We also hear from 15-year-old Kjara who is studying for her Latvian language A-level exams, and Yevgeny, a middle-aged computer engineer who was born in Soviet Tajikistan but now lives in the Russian speaking Lithuanian town of Visaginas, built for the staff of a Soviet nuclear power plant. The nuclear plant was shut down as a precondition of Lithuania’s entry to the European Union, and many people have since left the town.

This travelogue, with dozens of in-depth interviews, paints a multifaceted and nuanced portrait of Russian speakers in the Baltic countries.

Ingmar Oldberg wrote the following in his review in Baltic Worlds 3/2016:

The author of this book has been likened to Nikolai Gogol and Ivan Turgenev, since he shows there is another Russia than that of Stalin and Putin, and to Chekhov, who exposes dilemmas to the reader without solving them. A more appropriate and up-to-date comparison can be made with Svetlana Aleksievich, because of Kniivilä’s use of interviews and his empathetic and respectful approach to interviewees of various ages, origins, and professions and to their often touching or dramatic lifestories.

However, there are of course significant differences: Kniivilä asks questions concerning the identity of the Russians living in the three Baltic states, the problems they encounter in daily life, their view of Russia and the West, and how and why they or their parents came to the Baltics. Second, unlike Aleksievich, Kniivilä as a political journalist provides context for the interviews, explaining facts and sometimes arguing with his interlocutors. He describes his trips and the places he visits, thus producing a travelogue that could even be used as a guidebook for ambitious travelers.

Kalle Kniivilä is author of two highly praised books on the former Soviet Union: Putins folk (”Putin’s people”, 2014, best non-fiction book in Finland 2014) and Krim tillhör oss (”Crimea is ours”, 2015).